19 czerwca 2017

Dobry gust i smak

Wyjątkowo dobry gust. Dobry smak można rozwijać podobnie jak pomysłowość.


Doskonałe zrozumienie jest czynnikiem potęgującym apetyt pragnień, a tym samym radość z posiadania.

Wzniosłość czyjegoś gustu ujawnia rozmiary talentu tej osoby. Tylko wyjątkowy obiekt zdoła zadowolić wybitny umysł; podobnie jak duże kęsy pozwalają zaspokoić duży apetyt, tak i podniosłe zagadnienia przeznaczone są dla szczególn osób. 
Wyrobiony gust napełnia bojaźnią nawet najbardziej wzniosły materiał, a ten absolutnie doskonały traci swoją pewność siebie. Wyjątkowe zdolności spotyka się rzadko, warto więc oszczędzać uznanie. Gust można rozwijać dzięki obcowaniu z innymi ludźmi, a zyskuje się go poprzez ciągłe używanie: natrafienie na kogoś obdarzonego doskonałym smakiem to wyjątkowo szczęśliwy traf.

Nie należy jednak wyrabiać sobie nawyku podchodzenia do wszystkiego z niechęcią. Takie zachowanie jest przejawem głupiego posunięcia się do skrajności, a staje się podwójnie obrzydliwe, jeżeli jest tylko pozą, a nie naturalnym usposobieniem. Niektórzy chcieliby, żeby Bóg stworzył jeszcze jeden świat i odmienną doskonałość, zaspokajając w ten sposób ich wygórowane wyobrażenia.

B. Gracian, [2015]. Sztuka roztropności, Wydawnictwo Helion, Gliwice, s. 96-97

8 marca 2017

Równowaga w działaniu

Unikaj braku równowagi oraz niekonsekwencji w swoich czynach: nieważne, czy miałyby one wynikać z Twoich skłonności, czy też byłyby wynikiem świadomego wyboru. Człowiek obdarzony rozsądkiem zawsze zachowuje się jednakowo we wszystkich obszarach doskonałości, gdyż takie postępowanie jest oznaką inteligencji, a odejście od tej zasady może wynikać jedynie z wymogów konkretnej sytuacji. Tam, gdzie w grę wchodzi zdrowy rozsądek, różnorodność jest czymś niepożądanym. Niektórzy ludzie zmieniają się każdego dnia; są niekonsekwentni w swoim rozumowaniu, nieustannym przekształceniom podlega też ich wola oraz towarzysząca im przychylność losu. Odrzucają dziś to, co zaakceptowali wczoraj, wiecznie podkopując własną reputację i dyskredytując cudze opinie na własny temat.

B. Gracian, [2015]. Sztuka roztropności, Wydawnictwo Helion, Gliwice, s. 102.